دولت عاشقي

آری ! ظهور نزدیک است ؟؟؟

کمیل — Wed, 04 May 2011 21:10:00 GMT

یا لطیف

این روزها زمزمه هایی به گوش می رسد که گویی عده ای ظهور را نزدیک دیده اند. گویی با تطبیق روایات با حوادث پیرامونمان به این نتیجه رسیده اند که ظهور نزدیک است. آنقدر نزدیک که می توان حتی برایش مصداق تعیین کرد . اما آیا ظهور آنقدر که اینان می گویند و آنگونه که اینان می گویند نزدیک است؟

مهمترین رویداد بشری درست از همان روزی که حضرت ولیعصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف ) در میان ما غایبان امر ظهور پنهان شدند و ما در محضرشان حاضر نبودیم، شروع به رخ دادن نمود. غیبت کبرای حضرت آغاز شد. رویدادی که باعث شد بشر روندی جدید در زندگی را آغاز نماید. بدون شک امر غیبت حضرت و آغاز دوران انتظار آنقدر اهمیت دارد که می توان در نگاه موعود گرایانه زندگی بشر را به قبل و بعد از دوران غیبت حضرت ولیعصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف ) تقسیم نمود. بعد از آغاز این دوران بود که بشر دارای هدفی غایی شده و می بایست با برنامه ای مدون شرایط را برای درک حضور در محضر یار حاضر فراهم نماید. درک امر غیبت ( چرایی و چگونگی آن ) و چگونگی سرانجام آن و آغاز حکومت جهانی حضرت، نیاز به تحقق تربیتی خاص در بین توده مردم داشت که این امر و فهم نیاز پایان غیبت حضرت ولیعصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف ) نیاز به سپری شدن قرنهای متمادی داشت تا انتظار از مقوله ای نخبه گرایانه به مفهومی از مفاهیم مورد دغدغه همه اقشار جامعه تبدیل شود.

در طول سالهای غیبت کبری گروه های زیادی سعی کردند که مقدمات ظهور را فراهم کنند و گروهی اصلا خود را همان یار غائب از نظر معرفی کردند. اما بی عیار بودن ادعای اینان خیلی زود مشخص شد. به طور مشخص در سالهای بعد از پیروزی انقلاب اتفاقاتی منحصر به فرد رخ داد. اتفاقاتی که قطعا ماحصل وقوع انقلابی اسلامی در دل خاورمیانه بود. بعضی از خصوصیات خاص انقلاب اسلامی ایران مانند ناب و بکر بودن اهداف و شعارها و خلوص بالای انقلابیون و خصوصا رهبر فرزانه آن باعث شد تا خیلی زود تمام مرزهای جغرافیایی در عالم را درنوردد و تقریبا جایی نماند که مفاهیم انقلاب در آنجا ورود نکرده باشد.

این رویداد باعث بروز اتفاقاتی جدید در جهان گشت. می توان دو مورد شاخص از این اتفاقات را بدین صورت بیان نمود :
اول، میل به اسلام خواهی که به شکل چشمگیری در جهان در حال پیشرفت بود و دوم، میل به عدالت خواهی که در میان همه افراد جوامع جهانی قابل مشاهده بود. جمع میان این دو را شاید بتوان همان امر مهم پیش بینی شده در هنگامه آخرالزمان قلمداد نمود. یعنی همان میل به حضور فردی عادل جهت تحقق عدالتی جهانی و فراگیر.

اینگونه شد که انقلاب اسلامی بشر را برای ورود در فضایی جدید آماده نمود. آنگونه که از روایات برمی آید ظهور حضرت در زمانی رخ می دهد که میل و علاقه ای فراگیر جهت تحقق عدالت در جهان شکل بگیرد. این اتفاق اکنون سالیانی است که رخ داده و میلی عظیم برای ظهور همان موعود وعده داده شده همه ادیان شکل گرفته است. قطعاً این بزرگترین مشخصه حضور در دوران آخرالزمان است.

اما در این میان نکته مهم دیگری که باید گفت این است که قطعا ظهور حضرت از پس مصداق نمایی های ما بر نمی آید. بلکه ظهور حضرت از پس تمنایی عمومی برای ظهور و میل به سمت حاضر بودن در محضرشان است، که رخ می دهد.

تعریف مصادیق برای ظهور شاید بزرگترین خطای استراتژیک در دکترین مهدویت باشد. چرا که اینگونه رفتارها باعث نگرانی هایی می شود که :

1- می توان گفت مهمترین نگرانی از منظر روایی است. مصداق نمایی در حوزه ظهور و حوادث پیرامون آن این نگرانی را به همراه دارد که در صورت عدم تحقق معیارها و یا خطا کردن مصادیق چه بر سر اعتماد عمومی مردم به روایتهای حوزه آخرالزمان می آید و آیا می توان این خسارتها را جبران نمود؟

2- نگرانی دیگر از منظر اجتماعی و جامعه شناسی است. تصور کنید مردمانی که سالهاست در انتظار چشیدن حس خوش حکومت مهدوی روزگار می گذرانند؛ ناگاه با تحلیل سطحی روایات توسط عده ای می فهمند که اصلاً آنها همین الان هم در آخرالزمان عینی و حقیقی قرار دارند و شاید این امر سبب شود که همان تلاش فردی سازنده جهت درک فیض حضور حضرت را نتوان در جامعه فراگیر کرد و از سویی دیگر اگر مصادیق مشخص شده و تعیین شده توسط عده ای ناخبره، با رفتاری فرای شأن آنچه که در روایات گفته شده از سوی مصادیق تعیین شده همراه باشد، باعث موج کاهش شدید اعتماد اجتماعی به امر ظهور می گردد.

3-نگرانی مهم دیگر عدم تأیید رفتارهای این چنینی از سوی مراجع و حوزه های علمیه است که این خود نگرانی هایی را به همراه دارد. یعنی ارائه نظریه هایی در خصوص یکی از مهمترین انگاره های شیعی بدون توجه به جایگاه مرجعیت، خود می تواند موجب رفتارهایی شاذ و خطرناک گردد. به عبارتی موجب نظریه پردازی از طریق کسانی که صلاحیت علمی و یا حتی اخلاقی در حوزه مهدویت ندارند، می گردد. این در حالی است که مرجعیت خیلی بیشتر از عموم جامعه دغدغه ایجاد مقدمات فردی و اجتماعی ظهور حضرت ولیعصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف ) را دارند.

در پایان این را هم بگویم که این روزها ظهور خیلی نزدیکتر از آنی است که فکر می کنیم! تنها یک یا علی می طلبد تا خیمه گاه اربابمان در همین نزدیکی ها برقرار گردد. همت بلند فردی در تک تک افراد جامعه تا دغدغه ای جز ظهور حضرتش را نداشته باشند. کاش بدانیم که ظهور حضرتش از دلهایمان آغاز می گردد.

روایت حضورت ...

کمیل — Wed, 27 Oct 2010 15:37:00 GMT

یا لطیف

مولا جان دلتنگیمان بیشتر شد . دلتنگ تر از همیشه

دلتنگ شدم ، آنگاه که عصر جمعه ای در مسجد سهله بودیم و انگاری از خیل آن محبان و دوستداران شما هیچ کداممان دلتنگ عدم درک وجود مبارکتان در میان صحن های مسجد نبود . انگاری تنها خود مسجد بود ، که بی تاب حضورتان بود و برای هیچ کدام از مردمان ، درک حضورتان میسر نبود . وسخت تر بود که انگاری حتی هیچ کداممان نمی فهمیدیم که توفیق فیض حضور نداریم . همه به دنبال آن بودیم که زودتر چند رکعت نماز توصیه شده مستحبی آن مکان مقدس را بخوانیم و نبود کسی از ما که یادش بیاید ، قرار است اینجا محل سکونت حضرت ولیعصر ( عجل الله تعالی فرجه ) باشد . نبود کسی که یادش باشد اینجا بیشتر از هر جایی رنگ و بوی حضرتش را می دهد و بهتر است همانجا با دلهایمان عهدی ببندیم که دیگر رنگ وبویی جز شما ، ای حضرت ولیعصر ( عجل الله تعالی فرجه ) نداشته باشیم . نمی دانم یادمان نبود یا نخواستیم یادمان بماند .

مولا جان : آمدیم . شما بودید و ما مثل همیشه نبودیم .

درست مانند همان روزی که به میان مسجد کوفه رسیدیم و باز همه نگرانی انجام فریضه های مستحبیمان را داشتیم و هیچ کداممان بی قرار زیارت مولایمان حضرت ولیعصر ( عجل الله تعالی فرجه ) در میان پایگاه اصلی حضرت نبودیم . انگاری کسی یادش نبود که اینجا قرار است مرکز اصلی حکومت حضرتش باشد و انگاری فراموش کردیم که کوفه قرار است شهر آرزوهایمان باشد . همه درگیر انجام اعمال مقامات مسجد با عضمت و شرافت کوفه بودیم و هیچ کداممان مقام اصلی مسجد کوفه را درک نمی کردیم و یاد نبود که خشت خشت این مکان مقدس منتظر قدمهای آن دردانه عالم اند .

مولا جان : همه جا رد پای مبارک شما بود و ما مثل همیشه نبودیم .

بگذار از روایت حضور کوتاه مان در سرداب غیبتتان چیزی نگویم که عمق خرافه پرستی گروهی حتی تا آنجا آمده بود و توصیه های خیرخواهان هم در توجیه کردن ، عده ای فایده نداشت و من آنجا نشسته بودم و از خودم وحالم و مردمان روزگارم وحشت داشتم . وحشت این همه دلمشغولی . وحشت فراموشیتان . وحشت عدم نگرانی خودمان از نیامدنتان و یا از نیامدنمان . وحشت درگیریهایی که با دنیا برای خودمان ساخته ایم و همه آمال و آرزوهایمان مادی است . حتی تمایلات معنویمان هم رنگ و بوی منفعت طلبانه دارد .

مولا جان : شما همه جا حاضر بودین و ما مثل همیشه غایب .

یا باز روایت عبورمان از نجف وکربلا و کاظمین و سامراء مگر چه بود جز بیان حاجات تکراری شخصیمان و مگر دغدغه مان چه بود جز چند روز زندگی راحتتر ، آن هم بدون درک حضور شما . می بینی مولا جان این همه راه آمدیم و خودمان را با سختی به زیارت قبور مطهر اجداد بزرگوارت رسانیدم و فراموش کردیم که یادمان باشد ، زندگی راحت بدون در محضر شما بودن اصلا معنایی ندارد و مگر قرار است بدون شما ما راحت باشیم . اینجا همه تلاشمان آن بود که هر گونه است حاجات دنیوی مان را بگیریم و کجا هستند آن خوبانی که از اعماق وجود در صدر و ذیل همه وجودشان و همه خواسته هایشان فیض حضور و ظهور شما را دارند .

مولا جان :

آنجا در انتهای صلواتهایمان بلند می گفتیم (( عجل فرجهم )) اما کیست که نداند دلهایمان حواسش جای دیگری بود . آمدیم و سلام کردیم خدمتتان و تمنای سرسلامتی تان را داشتیم وداریم . اما برایتان چه کرده ایم ؟ تمامی آن روزها که آن دورها به زیارت قبور اجداد مطهرت مشغول بودیم ، چقدر از عمق جان تمنای فرجتان را داشتیم و چقدر همه دغدغه مان دعا از برای حضور در میان ما غایبان بود .

مولاجان گویا ما را همتی نیست که دلی صاف کنیم و قدمی به سوی شما برداریم که هر قدم صادقانه ما آغوش باز شما را به همراه دارد .

نهضت فاطمی . از کی ؟ تا کی ؟

کمیل — Fri, 21 May 2010 07:41:00 GMT

خانم جان فاطمه ( سلام الله علیک)

این روزها که گذشت روزهایی بود که باید یادی از شما می کردیم و دوباره یادمان می رفت که شما چه کرده اید تا سال بعد . که دوباره همین روزها بیاید و دوباره فاطمیه شود . انگاری فاطمیه نقطه ای در تاریخ بوده است که تمام شده و حالا ما هم باید به آن نگاه تاریخی بیندازیم. هر از گاهی بیاییم و بنشینیم و تاریخ آن روزگار را بررسی کنیم که چه بر سر خاندان رسول الله (صلوات الله علیه ) و عصمت پیامبر آمده است و بعد دوباره بعد از انجام این رسالت بزرگ(!) بنشینیم و زندگیمان را ادامه دهیم . همین ...!

این اتفاقی است که خیلی وقتها اسیرش می شویم . چه در میان خودمان و چه در میان رسانه هایمان . انگار قرار نیست در طول سال و در طول زندگی مان هم یادمان باشد که ما قرار بوده جزئی از نهضت فاطمی باشیم . انگاری نسل آنانی که بر پشت پیراهنشان می نوشتند که می رویم تا انتقام سیلی زهرا ( سلام الله علیها ) بگیریم تمام شده و ما هم هیچ ربطی به آنان نداریم .

این روزها همه جا صحبت از عفاف و حجاب است . حالا ما بعد از ٣٠ سال تنفس در هوای جمهوری اسلامی داریم مبانی حجاب اسلامی را تبیین می کنیم . حالا بیشتر از همیشه باید در ادارات دولتی ما ستادهای مبارزه با بدحجابی مستقر شود . حالا بیشتر از هر روزی باید به رسانه ملی مان بگوئیم که چه کسی گفته در تمام فیلم و سریالهایتان به زور چادری بر سر خانمی می اندازید و فکر می کنید این طور نشان داده اید که زن مسلمان و پیشرو کیست !

این روزها گویا فراموش کرده ایم یا سعی می کنیم فراموش کنیم که ممکن است اتفاقی که در اندلس افتاد ، دوباره رخ دهد . انگاری یادمان رفته آنجا و در آن روزها هم عده ای را با نمادهای هرزگی و بی حیایی از مسلمانی پشیمان کرده اند . این روزها فاطمه ( سلام الله علیها ) را از هیمشه غریبتر می نمایید .

این روزها کار به جایی رسیده است که فکر می کنیم گفتن از اینکه انقلاب کرده ایم تا این روزها را نبینیم هم کلیشه است . این روزها آنقدر گفتن از حیا و عفت سخت شده است که مجبوری درگوشی حرف بزنی . این روزها گفتن از اینکه زهرای مرضیه(سلام الله علیها) فرموده اند :(( بهترین چیز برای زن این است که نامحرم او را نبیند و او هم نامحرم را نبیند . )) متحجرانه می نماید و هزار انگ به تو می خورد .

این روزها اینجا درست در قلب تنها حکومت تاریخ شیعه و به جهت بی دقتی و بی مبالاتی خودمان ، عده ای ادعای همسری مولایمان مهدی (عج الله تعالی فرجه الشریف ) را دارند و اینان وانمود می کنند که زنانی هستند که ظاهری مومنانه دارند .

این روزها ما هنوز نتوانستیم تصویری در خور ، از بهترین زنان عالم حضرت زهرا ( سلام الله عیلها ) نه به خودمان و نه به دنیا و نه حتی به تاریخ نشان دهیم . روزگاری آنقدر خیانت کردیم که دائم در خصوص عصمت حضرتش و عدم امکان آن می گفتیم . آن روزها در پی این بودیم که نام اساتید موسیقی حضرت زهرا (سلام الله علیها ) را نشان دهیم و روزگاری دیگر حضرت را آنچنان ملکوتی و عرشی کردیم که انگاری هیچ گاه نمی شود به هیچ روی حتی به ابعاد شخصیتش نزدیک شد .

این روزها دلمان برای آن روزها که در همین شهر سپاهیان محمد (صل الله علیه و آله) در این خیابانها به راه می افتادند و هزاران زن که خود را کنیز حضرت زهرا (سلام الله علیها ) می دانستند، آنان را بدرقه می کردند، تنگ شده است .

حالا وقتی در خیابانهای شهر راه می رویم نمی دانیم که اگر قرار باشد تصویری از فضای زندگی شهریمان به دنیا بدهیم باید آن را با چه زیر نویسی بازگو کنیم؟ بگوئیم اینجا کجاست ؟

تهران ام القرای جهان اسلام؛

تهران جایی که قرار بود ام القرای جهان اسلام باشد ؛

تهران = هیچ جا

انتظار یا حرکت

کمیل — Fri, 19 Feb 2010 19:40:00 GMT

یا لطیف

جمعه جمعه می گذرد و ما انگار نه انگار که با عزیزی قراری گذاشته ایم . انگاری که همه چیز بر وفق مراد است و ما هیچ تمنایی نداریم . شاید برای آن باشد که دیگر عادت کرده ایم معمولی باشیم . عادت کرده ایم که بی توجه به آن عزیز سفر کرده زندگی کنیم . انگاری عادت بی او بودن هم جزئی از همان معمولی بودن هایمان شده است .

می دانم این روزها فکری جدید ذهنم را مشغول کرده است . پیش خود می گویم چه کسی گفته که باید منتظر بود؟! این گونه که منتظر می مانیم همین می شود که کم مانده بود در تنها فرصت تاریخی شیعه برای تحقق آرمان های اهل بیت همه چیز را وا گذاریم .

و مانده ام که اگر عنایت حضرتش نبود و خطری برای این انقلاب اتفاق می افتاد ما چه پاسخی برای همه تاریخ شیعه داشتیم ؟ چه می خواستیم بگوییم از همه کم کاری هایمان در این 30 ساله انقلاب و از همه بی توجهی هایمان به آرمان هایی که برایش انقلاب کرده ایم ؟

و دردناک تر اینجاست که ما درست در دوره ای از تاریخ قرار داریم که دیگر دوران حکمرانی ایدئولوژیک غرب مدتهاست تمام شده . مدتهاست آنها چیزی برای گفتن ندارند . مدتهاست تنها دارند آب را گل آلود می کنند . مدتهاست که تمامی آن پیش بینی های مضحکشان در خصوص پایان دوران و آرمانشهرهای آمریکایی به فکاهی تبدیل شده . مدتهاست که بشر مبهوت غربی دربه در به دنبال مامنی برای شنیدن حرفی از همان مدینه فاضله بشری می گردد .

ما مدتهاست خوابیده ایم . مدتهاست حواسمان نیست که دیگر قرار نیست مهدویت را در گوشی بگوییم . مدتهاست که قرار است داد بزنیم و بگوییم که ما منتظریم .

بگوییم آهای دنیا صبر کن .

به کجا چنین شتابان ؟؟

لختی درنگ کن . آن که منتظرش هستی اینجاست در میان متون ما و در میان ما .نه اصلا در میان شما .

او سبب همه خیرات است . سبب تمامی نعمات .

این روزها فکر می کنم چرا ایستاده ایم . اگر قرار است آن قدر بی تفاوت بایستیم که درزیر پاهایمان به جای قدری علف باتلاقی درست شود که تا گردن در آن فرو رویم ، بهتر است گام برداریم . بهتر است قدم هایی محکم و قوی برداریم و فریاد بزنیم که منتظرش هستیم . آن قدر بلند که هم خودمان قلباً و عملاً باورمان بشود و هم همه دنیا و اهلش بفهمند که گروهی منتظر آن عزیزی اند که از باران هم مهربانتر است .

و حالا دارد باران می بارد و انگاری امروز بود که دوستی پیغامی فرستاد که آن مرد در باران می آید ...

ای مهربان ترین مرد کی می آیی ؟؟؟

غدیر - منزل اول سفر کربلا

کمیل — Wed, 16 Dec 2009 20:53:00 GMT

یا لطیف

اجتماع غدیر به پایان رسیده بود . مردم آرام آرام به سوی شهر و دیار خود می رفتند . می رفتند و با هر گام انگاری از آن آبگیر کوچک و درختان پیرامونش فاصله می گرفتند . هر قدمشان آنها را دورتر می کرد . شاید گاهی بعضی هایشان بر می گشتند و به آن دورها کنار آن درختان نگاهی می انداختند . حالا دیگر غدیر نقطه ای تاریخی از رویدادهای تاریخ اسلام نبود . حالا غدیر برای اسلام همه چیز شده بود و دیگر اتمام حجتی شده بود با همه آنانی که در طول این سالها آشکار و پنهان فتنه ها ساخته بودند .

مردم به مدینه رسیده بودند و پیامبر را در میان داشتند . آنان از داشتن و بودن در کنار اینچنین پیامبری سرمست و شاد بودند . انگاری پیامبر برای عده کثیری از آنان تنها حکم مردی مهربان را داشت که گاهی با عربهای بیابانگرد و بادیه نشین می نشست و از حال و هوای اشتران و وضعیت چراگاه هایشان می پرسید . گویی تنها پیامبر همین بود . چندی بعد پیامبر از میانشان رفت و درست آنان که آن روز در میان آن بیابانها و در زیر سایه آن ۴ درخت نخل دست در دست خلف صالح پیامبر محبوب خداوند گذاشته بودند ، هیچ چیز را به خاطر نمی آوردند .

خط نفاق شکل گرفت و حزب منافقین اعلام موجودیت کرد . همه جور بهانه ای برای دور شدن از توصیه و وصیت پیامبر جور کردند و حتی خیلی ها انکار کردند که آنجا پیامبر منظورشان خلافت علی ( علیه السلام ) بوده است . حالا غدیر - آن روایت زنده - داشت آرام آرام به افسانه ای تبدیل می شد . مردم دیگر تقریبا فراموش کرده بودند که چندی قبل دست مردی به آسمان بلند شد و لحظاتی بعد هزاران هزار نفر با او بیعت کردند .

اسلام از مسیرش خارج شده بود و در مسیر دیگر قرار گرفته بود . جنگ روانی اموی خیلی وقت بود آغاز شده بود . فرزندان ابوسفیان خوب می دانستند چگونه فضای افکار عمومی را مدیریت کنند . حالا حزب اموی که تا کمی قبل با همه وجود و سرمایه با اسلام می جنگیدند به متفکران اصلی اسلام تبدیل شده بودند . کارخانه جعل حدیث با شدت مشغول به کار بود و تا می توانستند احادیث سخیف می ساختند . قرار بود از اسلام دینی مضحک باقی بماند . قرار بود جامعه اسلامی ، جامعه ای باشد که خلیفه اش به تعریف امویان حرام زاده باشد و میمون باز و اهل فسق و ظلم و مردمانش آدمهای اهل تملق و بی غیرتی و فراموش کاری ...

و حسین ( علیه السلام ) خروج کرد ...

با همه دار و ندارش . و مگر حسین از دنیا جز علی اکبر ( علیه السلام ) و علی اصغر ( علیه السلام )و عباس ( علیه السلام )و زینب ( سلام الله علیها ) و چند تن از بستگان و دوستان چه چیز داشت ؟؟

همه را برداشت . او از مدینه خارج شد به قصد حج اما به نیت شهادت در کربلا ...

اما حالا مدتهاست از غدیری دیگر گذشته است . مدتهاست که ما می دانیم که منتظریم و حسین (علیه السلام ) را منتظرانش به شهادت رساندند . یادمان باشد آنهایی که آنجا در میان بیابانهای بیرون کوفه حسین ( علیه السلام ) را به شهری که خود دعوت کرده بودند ، راه ندادند ، مدتها بود که منتظرش بودند . خدا کند که ما غدیر را تنها نقطه ای تاریخی از تاریخ ندانیم و آن را همه محتوا و ماهیت اسلام بدانیم .

انشاءالله به مدد ارباب روایتهایی از کربلا خواهم گفت .

مولا جان این شما و این چند خط ناقابل ما ...

کمیل — Sun, 15 Nov 2009 21:58:00 GMT

یا لطیف

آن روزگاران دور مردمانی که از عزیزان خود دور می ماندند، چند سطری برایشان می نوشتند و می دادند به دست اهلش تا برای آن عزیزشان ببرد. حالا این روزها که ما نه نشانی از شما داریم و نه دل اهل شناسی داریم یا می شماسیم که قدری از دلتنگی هایمان برایتان بگوییم. حالا مولا جان شما این چند خط را از دل هایی بدان که دوستتان دارند و دوستتان ندارند. از دل هایی بدان که نزدیکند و دورند. از دل هایی بدان که مانده اند که بمانند و یا با دنیا و اهلش بروند!

بسم الله

سلام مولا جان !

این نامه از سر رفاقت و قرابت با شما نیست؛ بلکه از سر دلتنگی و روزمرگی است. چرا که ما نه اهل معرفتیم و نه اهل رفاقت؛ و رفاقت و معرفت در حق دوست را روشی است که حتی لوطیان کوچه و بازار هم می دانند و ما بی تعارف رسممان نه رسم رفقاست. این نامه را از سر درد دل و روزمرگی هامان می نویسم؛ از سر معمولی بودن؛ از سر بی تفاوتی در دوران فتنه؛ از سر بی بصیرتی، نا اهلی و خیلی چیزهای دیگر... .

مولا جان !

خیلی چیزها را فراموش کرده ایم، خیلی چیزها را. انگاری یادمان رفته که از میان آن 313 فرمانده ارشد شما خیل عظیمی از جوانان هستند و من مانده ام در تردیدها و شک های روزمره ام به امور عادی، چه برسد به منتظر بودن با شاخصه های صحیحش. مانده ام که آن جوانان کیستند و باز می بینم که مگر همین چند سال قبل تر خیلی عظیم از جوانان پاک سرشت سخت عطر و بوی شما را نمی دادند؟ حالا ما کجاییم ؟؟

مولا جان !

یادمان رفته که منتظر مصلحیم و منتظر مصلح نباید صالح باشد بلکه بالاتر، باید خودش مصلح باشد و این میان، حالا بیا و ببین که ما حتی در تشخیص صلاح خودمان هم مانده ایم؛ چه برسد به این که بخواهیم روزی سلاح در کف بگیریم و به اذن مصلح از برای صلاح بجنگیم. این روزها سختمان است که بفهمیم مصلح چه می خواهد و چه می گوید. انگاری برایمان بهتر است که دلهایمان کور بماند !

مولا جان !

یادمان رفته که مدینه فاضله و آرمان شهر و هزار چیز دیگر را قرار نیست بیابیم. قرار نیست در واکاوی متون دست نوشته بشر بیچاره دنیا به دنبال راه حلی برای سرنوشت خیر بشر باشیم. قرار بوده و هست که جامعه مهدوی ساخته شود. یادمان رفته که جامعه مهدوی سنگ بنایش از قبل ظهور شما ساخته می شود و نه صرفاً در سال های بعد از ظهور. حالا این روزها حتی میان این مرز و بوم که سخت بوی محبت به شما و اجداد مطهرتان را می دهد، همه در پی "یافتن" شهر مهدوی هستند و نه در پی "ساختن" شهر مهدوی.

مولا جان !

...و گویی این روزها شما غریب ترید. چه آن که اگر آن روزهای دور مردمانی نمی دانستند و با همان علم کم چه عاشقانه برایتان منتظر می ماندند، این روزها ما می پنداریم که می دانیم؛ و نه می دانیم که درست می دانیم و نه نمی دانیم که آنچه می دانیم سرابی بیش نیست و حالا با همان نادانسته ها و دانسته ها حتی آنی منتظرت نیستیم.

مولا جان !

دلمان گرفته. از خودمان و نه از هیچ کس دیگر. دلمان می خواهد که قدری بنشینیم و شما برایمان بگویید از خودتان. دلمان می خواهد ...

بگذار نگوییم که دلمان چه می خواهد.

دلی که جای همه چیز با هم است و معدنی شده از هزار حرف نامرتبط با هم، بهتر از این نمی شود.

دلمان از خودمان گرفته. از این همه دودلی. کاش همت کنیم یک بار یا علی بگوییم برای همیشه.

کاش می شد... .

همت تاریخی

کمیل — Fri, 25 Sep 2009 17:08:54 GMT

یا لطیف

حالا از آن روزی که پیامبر از غار حرا خارج شده خیلی گذشته . از آن روزی که بشریت پای در مسیری جدید گذاشت . روزی که زمزمه های ایجاد تمدنی جدید در گوش مخلوقات عالم پیچید . شیطان فریادی کشید و غمگین شد . چند سالی گذشت و آرام آرام پایه های تمدنی اسلامی بنا شد . تمدنی که در آن خیلی چیزها با رنگ و بویی خاص بنا شده بودند . پیامبر حرفهای جدیدی می زد . مردمی که اسیر هزاران هزار رفتار جاهلی خود بودند ، حالا چیزهایی می شنیدند که تا آن روز هرگز از زبان کسی نشنیده بودند .

از آن سو گویی آمدن امام حاضر را بازگشتی بعثت گونه می نامند . انگاری بشریت دوباره در شرایطی قرار می گیرد که باید مجدد همه چیز برایش از ابتدا تبیین گردد . قرار است دوباره الفبای دین داری را یاد بگیرد . از این روست که مردمان عصر آخرین می پندارند پیامبری جدید آمده . خوب بنگرید به حال مردمان دنیا . میان این همه پیامبر دروغین . میان این همه مکاتب ساختگی دروغین . میان این رفتارهای کفر آمیز . درست در روزگاری که حتی فحاشی به خداوند هم مد می شود . در روزگاری که تو می پنداری دین دار بودن را باید در پستوی خانه ات مخفی کنی .

خوب بنگرید ببینید همین جا همین نزدیکیها در این بلاد که مردمانش مفتخرند به تبعیت از آل الله . مفتخرند به دینداری به سبک رسول خدا و جانشینانش . مفتخرند که تنها حکومت دینی تاریخ بشریت را پایه گذاری کرده اند . مفتخرند که آرزو و تمنای تمام محبان اهل بیت در طول تاریخ در تحقق جامعه شیعی و حکومتی دینی در عصر آنان رخ داده . خوب بنگرید و ببینید چه می بینید ؟ از رفتار حاکمان دور شویم و قدری در رفتار خودمان بنگریم ، انصافا چه می بینیم ؟

آیا ما می توانیم شاد باشیم که همان قوم بشارت داده شده پیامبر به سلمان در آخر الزمان هستیم و یا نه ما هم قومی هستیم از خیل مردمان جاهل عصر آخرین . آیا در لحظه لحظه زندگی توام با روزمرگی ما یادی از او هست . اویی که در لحظه لحظه زندگی اش یادی از ما هست . چقدر برای او زندگی کردیم . چقدر برای او خندیدیم . چقدر با او گریستیم . چقدر شرمسار نگاهش نبودیم . چقدر تنها آنگاه که دردی داشتیم چون گدایان بی حیا نزدش آمدیم و دوباره رفتیم .

همین ... !!!

چقدر قدر دانستیم فضای زندگی در حکومتی شیعی را ؟ چقدر فکر کردیم که این حکومت ثمره سالها مجاهدت مردان بزرگ تشیع در دل تاریخ است . چقدر نفهمیدیم ...!!!

تا کی نمی فهمیم ...

تا کی اسیر روزمرگی و معمولی بودن هستیم ؟ کی قرار است عمیق دینداری کنیم ؟؟؟

تا کی گامی برنمی داریم در فهم خودمان و جامعه از مقوله انتظار ؟؟

قرار است بالاخره کی منتظرش باشیم ...

به خدا دارد دیر می شود . بیایید کمی عمیقتر و با شعور بیشتر به مسائل بنگریم . ببینیم کجای تاریخ بشریت ایستاده ایم و داریم چه فرصتی را از دست می دهیم . کفران نعمت است قدر ندانستن زندگی در این عصر و در دوران این حکومت . نکند گامهایمان در جهت سست شدن ارکان این حکومت باشد که آنگاه باید برای همه تاریخ پاسخی بیاوریم .

برای همه تاریخ ...

ای دل قدری همت . فقط اندکی ...

کافی نیست ؟ ؟

شعبان ماه انتظار ؟؟!!

کمیل — Fri, 21 Aug 2009 20:46:00 GMT

یا لطیف

شعبان هم تمام شد. شعبان با همه خاطراتی که هر سال برایمان به ارمغان می آورد هم تمام شد. از همان کودکی، ماه شعبان، آمدنش با آذین کردن همه جا و رفتنش هم با جمع کردن آذینها و ریسه ها و پارچه های رنگی تمام می شد. انگاری این ماه را فقط برای آمدنت آذین می بستیم. انگاری همیشه تمام سال را منتظریم تا این ماه بیاید و رفع تکلیف کنیم و باز بنشینیم تا شعبان سال بعد از برایت کاری کنیم. حالا این دیگر برایمان امری عادی و روزمره شده. کافی است به حجم همایش ها و ویژه برنامه ها و سخنرانی ها و منابر این ماه در خصوص حضرت ولی عصر-عجل الله تعالی فرجه- نگاهی آماری بیندازیم تا تفاوت منتظر بودنمان در طی سال را درک کنیم. هرچند قطعاً برگزاری چند همایش و سخنرانی هیچ ربطی به منتظری خوب بودن ندارد و همان طور که بارها قلم ناتوان همین نگارنده (+) گفته، انتظار قطعاً ابتدا امری فردی است و فرج از دلهای ما آغاز می شود.

اما به طور قطع؛ منتظر بودن را باید به وظیفه ای همگانی تبدیل کنیم. باید دائم به این دلهای مغفولمان که در هجوم هزار باره تمنیات دنیوی غرق شده اند، هر روز تلنگری بزنیم. برای همین است که تاکید هر روزه بر امر انتظار به نظر امری واجب می آید.

در این میان به طور قطع تک تک افراد جامعه موظفند و قرار نیست این تنها وظیفه ای دولتی عنوان شود. که چه بسا از امام حاضر گفتن اگر از زبان تک تک جامعه باشد، نتیجه ای بسیار بهتر دهد. هرچند به جهت توان مالی و سخت افزاری ارگان های دولتی برگزاری مراسمات و برنامه های پیرامون حضرت شاید برایشان راحت تر باشد. فکر می کنم بهترین کار این است که هر روز یا هر هفته به طریقی یادی از او که حاضر است و ما دائم فکر می کنیم که غائب است، انجام دهیم. مطالعه کتاب های خوب و دقت در حال منتظرین واقعی حضرت هم به یقین کارساز است. یا بررسی احوالات آنان که توفیق حضور در آستان حضرتش را داشته اند هم کمک شایانی در درک شرایط انتظار می کند و فکر می کنم مهم ترین امر صادق بودن با خودمان است و این که چقدر دغدغه روزمره مان تشریف فرمایی حضرت است. طرح این سوال و تامل در جواب شاید گام بلندی باشد.

از طرفی بعضی از ارگانهای دولتی در این خصوص وظیفه ای خاص دارند و باید با برنامه ریزی در وهله اول از برگزاری همایش ها و سخنرانی ها و یا ساخت برنامه های کلیشه ای درخصوص حضرت جلوگیری کنند؛ و در گام بعدی این برنامه ها و همایش ها و خیلی کار های دیگر را در طول سال، دلسوزانه و علاقه مندانه ادامه دهند. برای نمونه متاسفانه حجم برنامه هایی که در طول سال از طریق صدا و سیمای جمهوری اسلامی در خصوص حضرت ولی عصر-عجل الله تعالی فرجه- و موضوعات پیرامون ایشان ساخته می شود، به طور اخص در چند سال اخیر هم از بعد کمیت و هم بعد کیفیت به شدت نزول کرده اند.

اما همه این ها از برای این بود که ما تنها قدری به خود آئیم و نپنداریم که تنها در ماه خوب شعبان قرار است ما حال منتظرین را داشته باشیم و قدری از برای حضرتش گام های ظاهری برداریم.

ان شاءالله که همگی عامل باشیم به آنچه که می دانیم.

روایت همیشه تکرار سلب توفیق ؟؟!!

کمیل — Sun, 28 Jun 2009 19:48:00 GMT

یا لطیف

مو لا جان !!

یادش بخیر آن دورها که قرار شد گاهی اینجا از برایتان بنویسم، می اندیشیدم پای در راهی گذارده ام که سخت است و نیاز به توفیق دارد. آن روزها جوان تر بودم و شاید که اندکی خامی در قلمم بود، اما گویا دلمان بی غش تر بود که گاهی می شد برایتان چند خطی بنویسیم.

اما حالی چندین ماه است که نیت می کنم و قلمم یاری نمی کند. نمی دانم چه شده، اما همین را می دانم که باعث شد تا چند روز قبل قدری بیندیشم از برای این کم سعادتی ها...

مولا جان !!

انگاری برایمان عادت شده است، که همیشه درست آن هنگام که یادمان می رود قرار بوده و هست که منتظرتان بمانیم باید کارهایی می کردیم. قرار نیست آنانی که می خواهند منتظر بمانند - آن هم منتظر چنین عزیزی - این گونه باشند. می دانم که آنگاه که منتظر می مانم باید بر روی پاهای خودم بند نشوم و آنی قرار نداشته باشم. اما درست آن هنگام که فراموش می کنیم که منتظریم باز هم مظلومتر از شما پیدا نمی کنیم و می گوییم گویا توفیق نبوده.

و باز همه چیز را به راحتی به گونه ای بر گردن شما می اندازیم. انگاری بی همتی ما در منتظر بودن از برای شما هم بر عهده شما بوده!! انگاری قرار بوده که شما توفیقی نصیب ما می کردید که ما به یاد شما باشیم.

هرچند این درست که هر چه در این ره می دهند توفیقی است از جانب آنان که واسط خیرند و مگر جز این است که هر چه بر ما می گذرد جزو مقدرات ماست، اما زنهار که فراموش کنیم که ما همان قدر هم مختار در انتخاب مسیرهستیم .

در انتخاب منتظر بودن یا منفعل بودن .

در این که بنشینیم و دائم بگوییم که توفیق نبود یا این که قدری همت کنیم و بگوئیم توفیق شد.

حالا قصه ما و این خط خطی های اینجا از این جنس است. از جنس توجیه که سراسر کردار ما را گرفته است. این که هر بار چند خطی اندک در مسیر یاد اهل بیت باشد آن را به حساب توفیق می گذاریم و هر آن گاه که این گونه نشود را، از سر بی توفیقی مان در مسیر یاد اهل بیت.

آری این کلام درست است و همه چیز در این مسیر باید با اذن آنان باشد. اما قصه حکایتش از جای دیگری آغاز شده و آن چیزی نیست جز فراموشی و غفلت ما از این که وظیفه ای داریم و اگر قرار است در مسیر آل الله کاری کنیم باید آن قدر اصرار کنیم تا آن بی توفیقی ها و انگ و رنگهای بی جا هم سلب شود.

باشد که شاید...

یا علی.

باز هم عاشورای فاطمیه

کمیل — Wed, 27 May 2009 16:01:49 GMT

و دوباره این روزها حالمان حال دیگری است...

و بغض در عمق دلهایمان نشسته . نمی دانم چه بگویم . تاریخ شیعه پر است از تکرار روضه ای که شیعیان هیچ گاه نتوانستند تا آخر آن را بخوانند .

نمی دانم از کجای آن چیز که نباید، می شود گفت . مگر قصه جسارت به همه عصمت بشریت چیزی است که بتوان یاد آوریش کرد .

و بغضی که در گلوی شیعه مانده و تمام شیعه تاریخ لحظاتی بوده که این غم زخم باز می کرده ...

فقط یادت باشد که اگر آن روز آن شش ماهه را آنگونه شهید نمی کردند ، دیگر حنجر شش ماهه دیگری در کربلا آنگونه پاره پاره نمی شد ...

صلی الله علیک یا اباعبدالله