یا لطیف

    شعبان هم تمام شد. شعبان با همه خاطراتی که هر سال برایمان به ارمغان می آورد هم تمام شد. از همان کودکی، ماه شعبان، آمدنش با آذین کردن همه جا و رفتنش هم با جمع کردن آذینها و ریسه ها و پارچه های رنگی تمام می شد. انگاری این ماه را فقط برای آمدنت آذین می بستیم. انگاری همیشه تمام سال را منتظریم تا این ماه بیاید و رفع تکلیف کنیم و باز  بنشینیم تا شعبان سال بعد از برایت کاری کنیم. حالا این دیگر برایمان امری عادی و روزمره شده. کافی است به حجم همایش ها و ویژه برنامه ها و سخنرانی ها و منابر این ماه در خصوص حضرت ولی عصر-عجل الله تعالی فرجه- نگاهی آماری بیندازیم تا تفاوت منتظر بودنمان در طی سال را درک کنیم. هرچند قطعاً برگزاری چند همایش و سخنرانی هیچ ربطی به منتظری خوب بودن ندارد و همان طور که بارها قلم ناتوان همین نگارنده (+) گفته، انتظار قطعاً ابتدا امری فردی است و فرج از دلهای ما آغاز می شود.

    اما به طور قطع؛ منتظر بودن را باید به وظیفه ای همگانی تبدیل کنیم. باید دائم به این دلهای مغفولمان که در هجوم هزار باره تمنیات دنیوی غرق شده اند، هر روز تلنگری بزنیم. برای همین است که تاکید هر روزه بر امر انتظار به نظر امری واجب می آید.

دستمان بگیر که اگر اینگونه نشود ...

    در این میان به طور قطع تک تک افراد جامعه موظفند و قرار نیست این تنها وظیفه ای دولتی عنوان شود. که چه بسا  از امام حاضر گفتن اگر از زبان تک تک جامعه باشد، نتیجه ای بسیار بهتر دهد. هرچند به جهت توان مالی و سخت افزاری ارگان های دولتی برگزاری مراسمات و برنامه های پیرامون حضرت شاید برایشان راحت تر باشد. فکر می کنم بهترین کار این است که هر روز یا هر هفته به طریقی یادی از او که حاضر است و ما دائم فکر می کنیم که غائب است، انجام دهیم. مطالعه کتاب های خوب و دقت در حال منتظرین واقعی حضرت هم به یقین کارساز است. یا بررسی احوالات آنان که توفیق حضور در آستان حضرتش را داشته اند هم کمک شایانی در درک شرایط انتظار می کند و فکر می کنم مهم ترین امر صادق بودن با خودمان است و این که چقدر دغدغه روزمره مان تشریف فرمایی حضرت است. طرح این سوال و تامل در جواب شاید گام بلندی باشد.

     از طرفی بعضی از ارگانهای دولتی در این خصوص وظیفه ای خاص دارند و باید با برنامه ریزی در وهله اول از برگزاری همایش ها و سخنرانی ها و یا ساخت برنامه های کلیشه ای درخصوص حضرت جلوگیری کنند؛ و در گام بعدی این برنامه ها و همایش ها و خیلی کار های دیگر را در طول سال، دلسوزانه و علاقه مندانه ادامه دهند. برای نمونه متاسفانه حجم برنامه هایی که در طول  سال از طریق صدا و سیمای جمهوری اسلامی  در خصوص حضرت ولی عصر-عجل الله تعالی فرجه- و موضوعات پیرامون ایشان ساخته می شود، به طور اخص در چند سال اخیر هم از بعد کمیت و هم بعد کیفیت به شدت نزول کرده اند.

اما همه این ها از برای این بود که ما تنها قدری به خود آئیم و نپنداریم که تنها در ماه خوب شعبان قرار است ما حال منتظرین را داشته باشیم و  قدری از برای حضرتش گام های ظاهری برداریم. 

ان شاءالله که همگی عامل باشیم به آنچه که می دانیم.

شنبه ۱۳۸۸/٥/۳۱ساعت ۱٢:۱٦ ‎ق.ظ توسط کمیل نظرات ()