یا لطیف

خدیجه در تنهایی به سوی خانه می رفت ، هیچکس نبود و او تنها  مانده بود . این غربت نگرانش می کرد . نکند این غریبی  دائماً برای  طفلش  بماند . این  زمینیان را چه  به  آسمانیان .خدیجه هم از آسمان بود و باید برای رفع تنهائیش آسمانیان را می طلبید . ایامی را به یاد می آورد که صدای تسبیح نوزادش  را می شنید . حس می کرد تکه ای از نور را در وجود دارد وتمامی عالم درپی طلبیدنش هستند تا  بیاید وعالم را منورنماید . خوب یادش هست که احمد ۴۰ روزعبادت نموده بود تا خداوند این طفل را به آنان داده بود و حالا حس می نمود که می خواهد در عالم اتفاقی بیافتد.انگاری تمامی عالم درشادی خاصی غوطه ور بود . اینرا حس می نمود . اما همچنان  غریب بود وهیچکس پهلویش نبود . 

 ناگاه دید که آسمانیان آمدند تا خود آن نور آسمانی را تحویل زمینیان  دهند ، خدیجه در دل گفت : اینان کیند ؟ و هنوز این سوال را بخوبی  از دل نگذرانده بود که آسمانیان خود را معرفی کردند و خدیجه  بیشتر مبهوت شد که میدید بهترین زنان آسمان آمده اند . چه  اتفاقی در حال وقوع بود .

عرشیان آمده بودند تا فرشیان را مژده ای دهند که الا یا اهل عالم  چه میدانید این کیست که برایتان  آمده است ، چه می دانید :  

                     مطهره 

                              طاهره 

                                     مرضیه  

                                              راضیه 

                                                      ریحانه  

                                                              طیبه 

                                                                    زکیه 

کیست ؟ آیا هیچ فرشیان دانستند که زهرا که بود ، آیاهیچ شده است ازخود بپرسیم اوکه بود که خداوند تمامی مقدرات عالم را به او متصل نموده بود .خداوند او رامادر آنانی قرارداده  بودکه ولایت را تکوین نهادند . 

 و او همانی است که آن موعود عزیز از فرزندان اوست 

 چه غریبانه آمد و تنها عرشیان دانستند که کیست و چه غریبانه رفت که انگاری باز تنها عرشیان قدرش را می دانستند که اینگونه آغوش برایش باز نمودند  .

 مهدی جان

اسعدالله ایامکم