یا لطیف

شرهانی    

    اینجا هیچ چیز نمی توان گفت حس عجیبی که دیگردر هیچ جای سفر تکرار نشد . ۱۵ قنداقه کوچک که همگی پر بودند از مشتی خاک و استخوان .  من اینجا ایستاده ام و سرانجام غفلتم را می اندیشم و به این می اندیشم که این مردان بعد از این همه سال باز هم یادآوررشادت حسینیان هستند و من که حتی تحمل وجود خود را ندارم و خود را وصله ناخوشی در این مکان میبینم .

شرمسارم و سر به زیر می افکنم .نمی توانم بیش از این، اینجا باشم گویی می خواهم از حقیقت شرمناک خود فرار کنم . انگاری با فرار از اینجا وارد سرزمین دیگری می شوم که اثری از شهدا در آن نیست. کاش با تمام وجود می فهمیدیم که اینان همیشه و همه جا هستند ومن همواره  از خود فرار می کنم و هیچگاه درنگی نکردم تا شاید ........

                                                                                           یا علی مدد

                                                                                          التماس دعا