یا لطیف

    سالیان سال تئوریسین های شرقی و غربی در تفکر تحقق آرمانشهر رویایی بشر مبادرت به ساختن مکاتب و ایدئولوژی های صرفا انسان محور پرداختند که  بالاصطلاح سرانجام خوشی را برای او رقم زنند . دوره همه آن ایسم ها به سر آمد و بشر دور شده از معنویت حقیقی و مست غرور فهم ناقص خود ، اینگونه خیالپردازی  کرد و نظریه داد که عصر ایدئولوژی ها تمام شده و بشر دیگر نیازی به ایدئووژی ندارد . اما خیلی زود همین حرف بی اساس هم شکست خورد . انگاری این بشر مغرور به قدرت ناقص و ضعیف خود هیچگاه نمی خواهد بپذیرد که بدون اتکا به معنویت حقیقی و ازلی خداوند متعال نمی توان آرمانشهری مطلوب ساخت . . .

    آنگاه شروع کردند به ایجاد بستری برای تحقق آخر الزمان مورد ادعای خودشان . مرزهای ذهنی در اطراف کشورها کشیدند و کشورهای زیادی را در خیال و واقعیت قربانی همان فکر خام تحقق آخرالزمانشان کردند  و در این میان بلاد مسلمین و اماکن متبرک و مقدس آنان ، بزرگترین سد راه تحقق آخرالزمان مورد ادعایشان بود ، پس شروع به از میان برداشتن آن نمودند .

                  اَین َ المُعِدُ لِقَطعِ دابِرِ الظُلمةِ

 

    آنها خیلی جدی به این مسئله نگاه می کردند و شروع کرده بودند به ساختن جامعه مدنی مورد نظرشان . جامعه مدنی که در آن همه چیز بوی خواستهای انسانی و نفسانی می داد و می دهد و همه افتخارشان در این جامعه مدنی حقوق بشر است . حقوق کدامین بشر معلوم نیست ؟؟؟‌!!!

     انگاری ایمان آنها برای ساختن آرمانشهر مدنی مورد نظرشان و ساختن مدینه فاضله بشریشان از ما مسلمین بیشتر می نماید . انگاری مسلمین فراموش کرده بودند که آرمانشهر حقیقی تحقق نمی یابد مگر در استقرار جامعه مهدوی و تمنای تحقق دولت یار و- یا به قول آن دوست بزرگوارمان دولت آخرین  - صرفاْ آرزویی نیست که نیت کنیم و در دل از خدا بخواهیم . چرا که جامعه مهدوی نیاز به انسانهایی دارد که بتوانند مهدوی بیاندیشند و مهدوی زندگی کنند . مگر تاریخ فراموش کرده آن دعوتهایی که قبلا برای تحقق دولت علوی و حسینی شده و ادامه آنگونه در حق ولی الله جفا شد . قرار نیست برای تحقق دولت آخرین یا بهتر بگویم برای ایجاد جامعه مهدوی صرفا دعا کنیم و دعوت کنیم از حضرت ولیعصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ،همه آنها اتمام حجتی بود برای بشر بهانه گیر و خط مشی برای امروزیان . باید طوری زندگی کنیم که انگاری هر آن در محضر حضرت دوست قرار داریم .             


    اما دقیقاْ درد اینجاست که حالا مردمانی شدیم که بیشتر از آنکه منتظر و آرزومند جامعه مهدوی باشیم و زمینه ساز تحقق آن باشیم ، به نوعی منتظر آمدن جامعه مدنی شده ایم و هر باز که می خواهیم مصداقی از جامعه خوب بیان کنیم به جای آنکه ذهنمان به سوی حکومت مولای عشق امیر المومنین (علیه السلام) برود و از جامعه علوی مثال بزنیم به جایی می رویم که قلم از گفتن آن شرم دارد .

    حالا برای بسیاری از ما جامعه مدنی غرب با تمام نقصهایی که خودشان بدان اذعان دارند مدینه فاضله شده و دائما فراموش می کنیم که عصاره جامعه مهدوی و هدف غایی ظهور حضرت ولیعصر (عجل الله تعالی فرجه والشریف) تحقق عدالت است . اما انصافاْ در کدامین جامعه مدنی غرب و شرق بویی از عدالت استشمام می شود ؟؟؟!!

 

مولا جان بارها به خود گفته ایم که تحقق فرجت صورت نمی گیرد ، مگر آنکه ابتدا در دلهایمان ظهور کنی ...

 

مولا جان ما که تمنای آمدنت داریم و در دل هر روز آن را می پرورانیم ، شما یاریمان نما بلکه تحقق این امر تنها در دلهایمان نباشد و قدری بیشتر درآماده سازی ظهورت تلاش نمائیم .

جمعه ۱۳۸٦/٩/٩ساعت ٤:٤٤ ‎ق.ظ توسط کمیل نظرات ()