یا لطیف
 
بیمارستان صحرایی امام حسن مجتبی
 
این مکان شریف و عزیز امسال در اختیار مرکز فرهنگی شهید آوینی بود و آن عزیزان قسمتهای عمده این مکان را جهت حفظ بهتر و یا امورات دیگر بسته بود ، اما خاطرات سال گذشته هنوزبا من همراه  است .
همه این فضا خلاصه می شود در معراج شهدای آن . فضایی که در نگاه مادی ما کوچک بود اما اگر ذره ای با نگاه دل به آن می نگریستیم ،انگاری مدخل ابتدایی بهشت بود . گویا  می شد عطر گلهای بهشتی را بو ئید .  می شدآن دورها و در آن فضای ملکوتی ملائک را دید که در رفت و آمدند و شهداکه از میان درختان بهشتی لبخند می زنند و من حسرتم بیشتر می شود که نه آن روزها را دیده ام و نه حالا در این روز ها آن مردان را درک می نمایم .
 
هویزههویزه - گلزار شهدا
 
شهید علم الهدی 
نامش همیشه برایم یادآور دوران دانشجویی است و ارادت بسیار خاصی  که از همان زمان به این شهید داشتم . همیشه از او در گرامیداشت شهدای دانشجو بصورت خاص تجلیل می شد. اما بیشترعلاقه حقیر به این شهید باز می گردد به بعد از مطالعه کتاب سفر سرخ ( توضیح در مورد این کتاب باشد برای زمانی مناسبتر در آینده نزدیک).
او بالاترین دغدغه اش را ایجاد فرهنگ حقیقی علوی و تجلی اسلام ناب می دانست و مسیری را آغاز نمود که از عقل آغاز می شد و به عشق ختم می شد. مسیری که همچنان باز است و من و هم نسلانم سخت بدان نیاز داریم . نسلی که اکثراًُ با مدعای عاشقی برحقیقتی خود را جایز به هر رفتاری می داند .
 
حال آیا هیچ این نسل عاشق شده و یا هیچ این نسل عاقل شده ؟؟؟؟
 
منتظر نظرات دوستان هستم تا بعد از پایان یافتن روایات راهیان نور در این مورد نکاتی را عرض می نمایم .
سه‌شنبه ۱۳۸٥/۳/٢ساعت ٢:٤٧ ‎ق.ظ توسط کمیل نظرات ()